Getrouwd in het buitenland: wanneer erkent België uw huwelijk?

Stand van de regelgeving op 17 oktober 2026

Wie in het buitenland trouwt, doet dat zelden toevallig. Immers, familieleden kunnen dichterbij zijn, een bepaalde plek heeft emotionele waarde of het is simpelweg eenvoudiger. De plechtigheid is snel achter de rug, maar de erkenning in België kan maanden duren. Zo kan Sara, na haar huwelijk in Marokko, te horen krijgen dat de gemeente eerst haar akte wil onderzoeken. Jonas, die trouwt in Denemarken, kan de vraag krijgen waarom hij precies daar moest trouwen. In wat volgt schetsen wij enkele krachtlijnen voor wie in het buitenland trouwde of nog gaat trouwen en geven wij enkele praktische tips.

Moet u in België opnieuw trouwen?

Neen. Een buitenlandse huwelijksakte wordt in België erkend zonder dat u daarvoor een procedure moet voeren. Elke overheid aan wie u de akte voorlegt, gaat wel zelf na of de akte echt is en of het huwelijk geldig werd gesloten.

Welk recht bepaalt of het huwelijk geldig is? Voor de grondvoorwaarden, zoals de leeftijd of een eerder huwelijk dat nog niet ontbonden is, kijkt België naar het recht van de nationaliteit van elke echtgenoot op de dag van het huwelijk. Voor de vorm geldt het recht van het land waar u trouwt. Dat recht bepaalt onder meer of een religieus huwelijk burgerlijke gevolgen heeft en of u bij volmacht mag trouwen. Een Belg die in het buitenland trouwt, neemt het Belgische huwelijksrecht dus mee in de koffer.

Daarnaast gaat de overheid na of niemand het toepasselijke recht heeft willen ontlopen en of het resultaat niet kennelijk botst met de Belgische openbare orde. Een verzorgd document vol zegels neemt die controle niet weg.

Volstaat een apostille?

Een apostille is een stempel op de handtekening, niet op het huwelijk. Een legalisatie bevestigt slechts de echtheid van de handtekening, de hoedanigheid van wie tekende en, in voorkomend geval, het zegel of de stempel. Een apostille, die in veel landen de legalisatie vervangt, reikt niet verder. Sara kan met een keurige apostille op haar Marokkaanse akte dus nog altijd vragen krijgen over de geldigheid van haar huwelijk.

Voor een huwelijksakte uit een andere lidstaat van de Europese Unie is zelfs geen apostille nodig. Verordening 2016/1191 stelt zulke documenten vrij van elke vorm van legalisatie. Een meertalig standaardformulier kan bovendien een vertaling overbodig maken, als de ontvangende overheid de gegevens erin voldoende vindt. Over de rechtsgevolgen van het huwelijk zegt de verordening niets.

Buitenlands huwelijk registreren: wat veranderde?

Sinds 1 januari 2025 moet een Belg elke buitenlandse akte die zijn burgerlijke staat wijzigt, voorleggen aan de ambtenaar van de burgerlijke stand. Een buitenlandse huwelijksakte is zo’n akte. Na onderzoek maakt de ambtenaar op basis daarvan een Belgische akte op. Voor wie geen Belg is, gebeurt dat onder meer bij een aanpassing van het bevolkings-, vreemdelingen- of wachtregister.

Bij ernstige twijfel kan de ambtenaar de akte voor advies doorsturen naar de Centrale autoriteit Burgerlijke Stand bij de FOD Justitie. Die heeft daarvoor drie maanden en kan die termijn met drie maanden verlengen. Wie een gezinshereniging plant, houdt daar best rekening mee.

Let ook op het woord ‘geregistreerd’. Om de akte te onderzoeken, neemt de gemeente ze eerst op in de Databank Akten Burgerlijke Stand (DABS), met vermelding van de stand van het onderzoek. Ook geweigerde buitenlandse akten staan in die databank. Een registratie is dus nog geen erkenning. Het duidelijkste teken dat de gemeente uw huwelijk aanvaardde, is de Belgische huwelijksakte die zij op basis van de buitenlandse akte opmaakt.

Een erkend huwelijk, maar nog geen verblijfsrecht

Neem Leila, die in het buitenland trouwde en haar man naar België wil laten komen. Voor haar begint het eigenlijke werk pas. Een erkend huwelijk geeft haar man geen visum en geen verblijfskaart. Of hij zich bij haar mag voegen, hangt af van de voorwaarden voor gezinshereniging. Die verschillen naargelang Leila Belg is, de nationaliteit van een andere lidstaat heeft of als onderdaan van een land buiten de Unie in België verblijft.

Bovendien kijkt de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) opnieuw naar het huwelijk. De DVZ is niet gebonden door het oordeel van de gemeente over de buitenlandse huwelijksakte. Die erkenning weegt wel mee en mag niet zonder grondig onderzoek van de concrete situatie opzij worden geschoven.

Daarbij kan de vraag rijzen of het om een schijnhuwelijk gaat. Volgens artikel 146bis van het oud Burgerlijk Wetboek is er geen huwelijk wanneer uit een geheel van omstandigheden blijkt dat minstens één echtgenoot kennelijk geen duurzame levensgemeenschap nastreeft, maar ‘enkel’ een verblijfsrechtelijk voordeel. Dat woord is belangrijk. Dat een huwelijk ook een verblijfsrecht opent, maakt het nog geen schijnhuwelijk.

Ook de keuze van het land kan vragen oproepen. In een zaak uit 2021 weigerde de DVZ het verblijf van de echtgenote van een Duitse burger. Het koppel was zonder enige band met Denemarken daar getrouwd, volgens de DVZ om de Belgische huwelijksprocedure te omzeilen. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vernietigde die weigering op 23 december 2021 (nr. 266.071). Volgens de Raad gaat wetsontduiking over het ontlopen van het toepasselijke recht, niet over het ontlopen van de verblijfswetgeving. De keuze voor Denemarken alleen volstond niet. De DVZ had bovendien geen rekening gehouden met de erkenning door de gemeente en met het kind van het koppel. Voor Jonas telt dus het verhaal achter zijn huwelijk, niet de plaats van de plechtigheid.

En een huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht?

Voor België is de wet duidelijk. Een buitenlands verbod op zo’n huwelijk wordt buiten toepassing gelaten zodra één van beide echtgenoten de nationaliteit heeft van een staat die het huwelijk toestaat, of er zijn gewone verblijfplaats heeft. België is zo’n staat.

De vraag stelt zich eerder in de andere richting, voor wie als burger van een andere lidstaat in België trouwt en dat huwelijk ook thuis erkend wil zien. Op 25 november 2025 oordeelde het Hof van Justitie in zaak C-713/23 dat Polen het huwelijk van twee mannen met de Poolse nationaliteit niet mocht weigeren te erkennen omdat het Poolse recht zo’n huwelijk niet kent. Zij waren in Duitsland getrouwd, waar zij hun recht van vrij verkeer uitoefenden en een gezinsleven opbouwden. Is overschrijving in de registers de enige weg naar erkenning, dan moet die weg voor hen openstaan. Een lidstaat hoeft het huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht daarom niet in zijn eigen wetgeving op te nemen. Hij moet een huwelijk dat in die omstandigheden elders wettig werd gesloten, wel erkennen, zodat het koppel kan terugkeren en zijn gezinsleven voortzetten.

Een verwante vraag ligt nog voor bij het Hof in zaak C-237/26. Geldt die plicht ook voor een koppel dat naar een andere lidstaat reisde om er te trouwen en daar vóór noch na het huwelijk woonde, maar van wie één partner een nauwe band met dat land heeft? Op de datum van dit artikel is er nog geen uitspraak.

Tip 1: laat de voorwaarden vóór het huwelijk nakijken

Ga na welk recht voor ieder van u geldt en welke stukken u later in België nodig hebt. Dat loont vooral na een eerdere echtscheiding, bij een religieus huwelijk en bij een huwelijk bij volmacht. Wat vóór de plechtigheid klopt, hoeft achteraf niet te worden rechtgezet.

Tip 2: vraag wat er precies is gebeurd

Is de akte alleen geregistreerd, loopt er een advies bij de Centrale autoriteit, of werd er een Belgische huwelijksakte opgemaakt? Het antwoord bepaalt de volgende stap. Leila had die vraag beter gesteld vóór zij op het verblijf van haar man rekende.

Tip 3: klop aan bij de juiste rechter

Weigert een overheid uw buitenlandse huwelijk te erkennen, dan oordeelt de familierechtbank over dat geschil. Een beroep tegen een weigering van visum of verblijf gaat in beginsel naar de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen. Beide sporen beïnvloeden elkaar. Op 20 februari 2024 (nr. 301.930) vernietigde die Raad een visumweigering omdat een rechtbank het huwelijk intussen definitief had erkend. De DVZ moest het dossier opnieuw onderzoeken. Een vonnis over de erkenning kan zo de grond onder een weigering wegslaan.

Hoe kunnen wij u helpen?

Een huwelijk is een persoonlijke keuze. De administratie die volgt, vraagt bewijs, timing en kennis van meer dan één rechtsstelsel. Wij gaan vóór het huwelijk na welk recht geldt en welke stukken u nodig hebt. Na het huwelijk volgen wij de erkenning bij de gemeente op en bereiden wij het gezinsherenigingsdossier voor, zodat beide sporen op elkaar aansluiten. Weigert een overheid, dan analyseren wij de werkelijke grond en coördineren wij, waar nodig, de procedure bij de juiste rechter.

DECKER LAW combineert ervaring in global mobility en familierecht. Een procedure levert werk op. Wij verdienen aan advies. Daarom zoeken wij eerst een oplossing met de overheid. Overweegt u een huwelijk in het buitenland, of loopt de erkenning van uw huwelijk vast? Maak een afspraak via Let’s meet. Is uw partner een EU-burger en bent u niet gehuwd? Lees dan ook ons artikel over gezinshereniging zonder huwelijk.